Het was nog vroeg toen we met z’n negenen verzamelden: zes renners en drie rensters, allemaal met hetzelfde plan — een stevige rit en vooral veel plezier. De sfeer zat meteen goed, wat plagerijen hier en daar over de afstand bij het doordraaien en de eerste kilometers rolden vlot onder onze wielen door.
Onderweg werd er natuurlijk gesproken over tradities, en iemand merkte lachend op dat we “een kaars gingen branden in Scherpenheuvel vandaag”. Nee, deze keer niet .Halverwege de rit was er een welverdiende stop waar we ons tegoed deden aan een goeie suikerwafel— net wat we nodig hadden om de benen weer op gang te krijgen.
Met nieuwe energie vertrokken we voor het tweede deel van de tocht. Het tempo ging iets omhoog, de gesprekken werden wat stiller, en begonnen de kilometers te voelen. Maar zoals dat gaat bij wielrenners: samen uit, samen thuis.
Alleen hadden de weergoden op het einde nog een verrassing in petto. De laatste twintig kilometer kregen we de voorspelde regen.Tegen dat we terug aankwamen, zagen we eruit alsof we rechtstreeks uit een wasmachine kwamen — echte “waterkiekens”
Maar ondanks het natte pak en de zware benen, was het een rit om niet snel te vergeten. Veel gelachen, goed gereden, en weer een verhaal rijker voor de volgende keer. 
