Zaterdag 5 september 09.30u. een stralende zon schijnt al volop over de Zeeuwse stranden.
Onze jaarlijkse Zeeland fietstocht kan van start gaan met volgende Kilo(m)eters.
Wis, Suske, Annick, Etienne, Paul, Jan en Zeelander Dirk.
In de maand juni had ik met m’n buurman de rit als eens gereden om zeker te zijn dat het uitgestippelde traject volledig kon gereden worden.
De dagen vooraf waren de weersvoorspellingen vrij wispelturig. Dan weer regen, dan weer niet, vervolgens gaven ze vrij veel wind, maar uiteindelijk kwam het helemaal goed. Alleen dat de wind nog behoorlijk goed aanwezig was. Maar met droog weer en gratis zonneschijn kan dit een mens toch niet weerhouden om op zijn fiets te stappen.
Met een korte briefing vooraf weet de groep dat we na 50km onze eerste tussenstop houden in Zierikzee.
Dus weg ermee en klokslag 09.30u. zijn we vertrokken.
Ik vermoed dat na 2km de Jan meedeelt dat het nog 48km is tot in Zierikzee.
Deze mededelingen herhalen zich nog een paar keer maar worden minder hoorbaar daar de wind stevig vanuit het westen rond onze oren begint te waaien.
In de aanvangsfase rijden we dwars door Walcheren en al vrij snel passeren we Vrouwenpolder waar we Brouwersdam overrijden. Op Brouwersdam is het al 100% genieten, aan de linkerzijde zien we de Noordzee en aan de rechterkant zien we het Veerse meer gevuld met meerdere zeilboten.
Hier gaat het ook glooiend bergaf, de wind even mee m.a.w. de fietspret kan niet op. Eenmaal Brouwerdam gepasseerd zien we de imposante stormvloedkering opduiken.
In totaal gaat het hier exact om 8.6km maar aangezien de wind pal uit het westen waait, en zonder overdrijven, een 5 Beaufort kracht heeft, is het toch focus on the job. Stuur goed vasthouden en anticiperen op wat windvlagen is de boodschap, kwestie van niet tegen de vlakte te gaan. Want iets verderop zien we inderdaad iemand die het vlaggen had. Gevallen vanwege te veel zijwind. De man komt er van af zonder kleerscheuren en schade en we passeren hem met een brede glimlach. Maar het leek erop dat hij daar niet mee kon lachen.
Info Stormvloedkering:
De stormvloedkering of ook bekend als de Deltawerken werd gebouwd tussen 1967 en 1986 en bevatten 65 pijlers en 62 zogenaamde schuiven.
De stormvloedkering sluit de Oosterschelde af bij dreigend hoogwater en beschermt zo een enorm gebied tegen de Noordzee. Het bouwwerk is het bekendste en meest ingewikkelde van alle Deltawerken. Nooit eerder was een dergelijke constructie gemaakt van zulke enorme afmetingen.
Het is zelfs een modern wereldwonder!
Eenmaal de indrukwekkende stormvloedkering achter ons gelaten, gaan we rechtsaf richting Zierikzee.
We rijden nu pal met de wind in onze rug, en dat met 5 beaufort. Ge hoeft er geen tekening bij te maken dat het vlug, gezwind, vlot en met de vingers in de neus gaat. Het is hier dat de zus van Wis, Suske me liet weten dat den elektriek van hare velo niet opstond of zoiets in die aard. Eigenlijk wel best te geloven. Wederom genieten van de Oosterschelde aan onze rechterzijde en vele prachtige natuurgebieden aan de linkerkant. Het is ook hier dat we enkele vogelspotters zien met zeer professioneel materiaal om de vele vogels te observeren. Maar we zijn nu eenmaal fietsers en geen vogelaars, dus laten we de vogelaars rustig verder vogelen.
We fietsen ook langs de Plompetoren, nog een overblijfsel van weleer toen er in de weide omgeving nog 14 dorpen waren, maar helaas door de tijd allemaal verdwenen zijn. Een gevolg van veelvuldige stormen.
We schrijven tussen 1475 en 1650 waarin zich hartverscheurende tragedies hebben plaatsgevonden.
De Plompetoren
Ondertussen zien we de toren van Zierikzee en de Zeelandbrug dichterbij komen. Best indrukwekkend om de Zeelandbrug te mogen aanschouwen in de verte.
Maar wat eens veraf was komt nu helemaal dichtbij en zonder kleerscheuren arriveren we in Zierikzee rond de klok van 11.30u.
Tijd voor drank en een middaghapje gaande van een broodje tonijn tot een appeltaart met slagroom.
We worden dan ook bediend door een vriendelijke Zeeuwse juffrouw die met ons mee op de foto gaat.
Het zijn de herkenbare krachten van Jan die dat allemaal kan klaarspelen. Lukt niet altijd maar deze Zeeuwse schone vond het best ok.
Korte briefing want we gaan de Zeelandbrug over rijden. Met de stevige westenwind op een hoogte van toch 13 meter boven zeespiegel is het dit keer opletten geblazen.
We vragen dan ook dat de dames die elektrisch rijden het voortouw of de kop van de groep nemen, maar helaas lukt deze operatie niet zoals we gehoopt hadden. De wind waait meedogenloos en de groep spat uit elkaar nog voor we de Zeelandbrug oprijden. Maar niet getreurd, hier worden echte karaktervolle Kilo(m)eters gesmeed.
De Zeelandbrug die precies 5 km lang is wordt dan ook door ieder van ons glansrijk bereden.
Was dit nu een brug te ver, helemaal niet. Dit maakt een fietstocht als deze nu eenmaal heroïsch en afzien maakt dat nadien de trots des te meer overheerst. Het is nog heel even wachten op Jan en onze voorzitter gaat plichtsbewust en voor de zekerheid terug de brug op om hem te zoeken. Beide komen niet veel later de brug afgereden en we rusten met z’n allen nog even wat uit.
Ik meende dat Jan nog zei dat hij de brug overgereden was zonder handen aan het stuur. Jammer genoeg zijn er geen getuigen van deze heldendaad, maar we geloven de beste man op zijn woord.
Wetende dat we over halfweg zijn is één ding, maar ook dat we vanaf nu de wind pal van voor gaan krijgen is een andere zaak. Even ter herinnering: wij schrijven nog steeds 5 Beaufort!! De dames rijden nu netjes op kop want het mag gezegd worden, dit is een geschenk waar we dankbaar
gebruik van maken. Dit keer fietsen we met de Oosterschelde aan onze rechterzijde terug richting Vrouwenpolder.
Gezien de wind als dusdanig overheerst kunnen we niet echt spreken van genieten.
Het is zwoegen, puffen, zweten en net niet vloeken op die “klotewind”. Dana Winner en hare westenwind kunnen op dat moment “den boom in”.
En was de Zeelandbrug al een prestatie op zich, dan was deze wind van 5 Beaufort heel andere koek. Maar het karakter komt naar boven en we volharden als geen ander. Het is letterlijk buigen maar zeker niet barsten!
Met dank aan de dames en, zeker niet vergeten, Paul en Etienne die mede kop hebben getrokken.
Mocht de Patrick zijn drone bij gehad hebben, dan was deze zeker gaan vliegen richting Breda of misschien nog wat verder.
Moe gestreden en op dat moment een 80km gereden arriveren we in Vrouwenpolder.
Op zich lijkt 80km niet veel maar de laatste 20km met de wind op kop tellen gerust driedubbel, en daar zal ieder die er bij waren het wel eens mee zijn. Omwille van een sportevenement is het even zoeken naar een plekje op een terras.
Maar al vrij snel kunnen we ons neervlijen om tot rust te komen met inclusief de nodige zeer verdiende dranken die ons tegemoet komen. We gunnen onze benen wat rust, wat zelfsprekend is en na een 20 tal minuten stappen we of kruipen we terug op onze fietsen. Nog 20 km te gaan, alleen dat die verdomde westenwind er nog steeds is. Het begint dan ook stilaan in onze kleren te kruipen en Zoutelande nadert dan gelukkig met rasse schreden.
Zou er een podium staan in Zoutelande waar we een olympische medaille mogen ontvangen?
Het zou niet misstaan, dat gevoel overheerst dan toch. En zowaar, rond de klok van 16.00u. doen we onze blijde intrede in het mooie zonnige Zoutelande.
De fietskledij wordt dan ook geruild voor een meer zomerse kledij en niet veel later vinden we in het dorp ons welverdiend terras van De Slak, voor ons “the place to be”.
Geen valpartijen of platte banden zoals Etienne nog zei, maakt dat deze fietstocht meer dan een succes was.
Veel (heel veel) calorieën zijn verbruikt en dus tijd om het moe getergde lijf terug te bevoorraden met al dat lekkers dat De Slak te bieden heeft. Een mens wordt er stil van, want het is smullen geblazen.
Er wordt uiteraard nog wat nagepraat en met een zeer voldaan gevoel wandelen we niet veel later terug naar de parking waar ik afscheid neem van de groep, want een rit van 125km (met de auto) hebben ze nog voor de boeg.
De zoveelste Zeeland fietstocht was een succes ondanks de zeer aanwezige wind.
De volgende Zeelandtocht mag nu al genoteerd worden, deze gaat ditmaal door op zaterdag 12 juni 2027!!
Om te besluiten was deze fietstocht zeker geen ”brug te ver”, we hebben de Zeelandbrug gezien, gepakt en overwonnen.
Misschien doen we dit volgend jaar terug maar dan in de omgekeerde richting, we zien wel.
Met dank voor alle aanwezigen,
Wis, Suske, Annick, Etienne, Jan en Paul
