Zondag, 8h30 stonden we met 8 klaar voor een tochtje richting het bedevaartsoordScherpenheuvel.
Om daar te komen had de wegkapitein een gevarieerde route over rustige, landelijke wegen met 4 pittige hellingen die de kuitspieren stevig op de proef stellen.
Er lagen 3 beklimmingen voor de koffie, gelukkig slechts 1 na de koffie.
Er werd met een vlot tempo vertrokken, maar na enkele kilometers was er al aanrijding.
1 Renner ging “foutief” links terwijl de ander “correct” recht draaide. Gelukkig konden we na het opnieuw rechtzetten van het stuur de rit verderzetten.
De fietspaden in het mooie hageland kunnen wel eens een opfrissing gebruiken, maar zonder verdere incidenten werden de 3 heuveltjes getemd.
Door de ene werd er al wat meer gepuft dan de andere, maar iedereen raakte veilig en wel over alle hellingen.
Er werd zelfs gezegd om volgend seizoen misschien wat meer richting het hageland te trekken om de benen wat meer te trainen.
Bij de tussenstop werden alle nodige vochten opgenomen. (& afgelaten)
En na een korte afdaling richting Zichem, was er de laatste beklimming van de dag.
De welgekende Poggio van Diest, ook hier fietste iedereen op eigen tempo naar boven om bovenaan te hergroeperen.
Daarna kon iedereen met een morele opsteker terug richting de club fietsen.
Daar zaten de A’s reeds te wachten en stonden de hapjes klaar.
Conclusie:
Een ideale combinatie van sportieve spanning op de hellingen, ontspannen babbels onderweg, een welgekomen break halverwege en een goed gevoel aan de aankomst.
