Het fietverhaal van 10 Kilo(m)eters en de twee verloren zonen.
Het is zondag 10 Mei 2026 helemaal klaar om met de C ploeg erop uit te trekken.
We spreken dit keer af met:
Wendy, An, Bieke, Eddy, Wies, Francis, Jan, Iwan, Maurice 2 en Dirk.
De noord-oosterwind laat zich goed voelen maar de zon is van de partij en dat maakt veel goed.
Rekening houdend met de windrichting zijn we helaas genoodzaakt richting oostwaarts te trekken.
We passen zonder enig probleem de geplande rit wat aan gezien Wendy nog enkele VRT
werk verplichtingen heeft.
Koptrekkers zijn Iwan, Jan, Francis en ikzelf.
We peuzelen het Albertkanaal op tot aan de autokeuring om vervolgens richting
Larum te trekken.
Verder gaat het richting Sas7 via de franse baan. Eenmaal daar steken we door richting de Boerentang om aldaar terug te keren langs het kempisch kanaal.
Plots merken we op dat de Wies en de Jan nergens te bespeuren zijn.
We houden halt en den Iwan zet zijne motor op turbo en gaat op zoek naar onze twee onfortuinlijke kilometers.
Iwan zien we even later terug met de melding dat de 2 met de noorderzon verdwenen zijn.
We spreken ons vermoeden uit met de woorden; deze snoodaards zijn al richting een
Café uitbaatster gereden ergens in Lichtaart.
Bieke doet nog een oproep richting de Jan, maar zijn telefoon stond op stil……. aldus de Jan.
We klikken dan maar terug in onze pedalen en zetten de tocht verder.
Eenmaal over de brug van de Boerentang zit de wind al een pak beter en gezwind met de wind steven we recht op ons doel af, namelijk Café de Herberg De Heide uitgebaat door een niet onaantrekkelijke jongedame die luistert naar de naam Silke. Maar dat is eigenlijk overbodige info want dat weet ondertussen wel elke kilo(m)eter.
Misschien toch wat info over deze mooie herberg. Bron: website onroerend erfgoed.
Op de kruising van de Herentalseweg en de Olenseweg op een smal hoekperceel staat sinds 1933 Herberg De Heide in de schaduw van twee lindebomen.
Het interieur en het meubilair van dit café zijn volledig bewaard zoals het in 1933 werd ingericht.
Opvallend is het toogmeubel bestaande uit een houten toog met koperen stang en een toogkast met ingewerkte grote centrale spiegel geflankeerd door glazenkasten. Het volledige meubel is voorzien van fraai geometrisch art-deco houtsnijwerk.
Dit pand is een uitstekend voorbeeld van een café zoals ze in Vlaanderen tijdens het interbellum
(tussen twee wereldoorlogen) langs drukke steenwegen werden gebouwd.
Hoewel deze info leerrijk en of interessant mag zijn vervaagt deze al snel bij de verschijning van de uitbaatster. Misschien wordt het nu een ontroerend erfgoed.
We nestelen ons op het terras en zien de eerste verloren zoon uit de kroeg komen, namelijk onze Wies. Iets later arriveert onze tweede verloren zoon, de Jan.
De Jan was een rondje Kasterlee gaan doen maar kon dan toch vlot de weg terug vinden naar onze
geplande tussenstop.
Gelukkig zijn we terug voltallig en kunnen we genieten van onze bestelde dranken voorzien
van een extra wafel. Met dank aan Iwan voor de traktatie vanwege zijn 65ste verjaardag.
We vragen aan Silke om een selfie te nemen om het nodige bewijsmateriaal te bezitten,
maar helaas lukt dat niet. Doch het moment dat ze voor ons op een stoel ging staan om de selfie te nemen staat nog steeds in ons netvlies gebrand.
Tijd om verder te fietsen naar Herentals via sas 9 om vervolgens rond de klok van half twaalf te
arriveren in Herentals.
Iets eerder nemen we afscheid van Wendy gezien haar werk verplichtingen.
We genieten nog wat na op het zonnige terras van Rtals Move en de verbrande calorieën worden
terug opgevuld door smaakvolle snacks idem dranken die geserveerd worden.
Het was wederom een leuke fietstocht met zeer aangenaam gezelschap, en de frisse noordooster wind ondervonden wij niet echt als een nadeel.
Het was een verhaal van 10 dappere kilo(m)eters en de 2 verloren zonen die wederkeerden
op de plek die we in onze gedachten hadden.
Op naar de volgende rit met de C ploegers
